ITINANGGI KO ANG MGA MAGULANG KO SA HARAP NG MGA MAYAYAMAN KONG KAIBIGAN DAHIL SA HIYA—PERO NANG UMUWI AKO SA PROBINSYA, NAPALUHOD AKO SA IYAK NANG MAKITA KO ANG LAMAN NG KANILANG “YAMAN” NA HINDI NILA GINALAW.
Ako si Marco. CEO sa edad na 30. Mayaman, gwapo, at nakatira sa isang penthouse sa BGC. Ang tingin sa akin ng lahat ay “Self-Made Man.”
Ang hindi nila alam, galing ako sa hirap. Anak ako ng isang kargador at isang tindera ng gulay sa probinsya. Pero kinahiya ko ‘yun. Sa tuwing tinatanong ako ng mga elite kong kaibigan kung sino ang parents ko, ang sagot ko: “Nasa abroad sila, business tycoons.”
Gabi ng aking Grand Birthday Celebration. Naka-renta ang buong ballroom ng 5-star hotel. Lahat ng bisita ay Alta Sociedad. Suot ko ang aking ₱200,000 na suit. Hawak ko ang kamay ng fiancée kong si Tiffany, isang socialite.
Sa gitna ng kasiyahan, biglang nagkagulo sa entrance.
“Sir, bawal po kayo dito! Doon po sa service entrance ang mga pulubi!” sigaw ng guard.
Lumingon ako. Nanlaki ang mata ko.
Nandoon si Tatay Lando at Nanay Ising.
Suot nila ang pinakamaganda nilang damit—pero sa mata ng mga bisita ko, mukha itong basahan. Luma ang polo ni Tatay, kupas ang bestida ni Nanay. May bitbit silang isang bayong at isang plastic container.
Amoy araw sila at pawisan. Nagbiyahe pa sila ng 8 oras galing probinsya.
Tumakbo ako palapit sa kanila, hindi para yakapin sila, kundi para itago sila.
“Tatay? Nanay? Anong ginagawa niyo dito?!” pabulong kong sigaw, nanggigigil sa galit.
“Surprise, anak!” masayang bati ni Nanay, akmang yayakapin ako. “Happy Birthday! Dinalhan ka namin ng paborito mong Biko at suman! Ako mismo nagluto nito!”
Umatras ako para hindi madikit ang damit niya sa suit ko.
Lumapit si Tiffany at ang mga kaibigan ko.
“Oh my God, Marco. Who are they?” tanong ni Tiffany habang nakatakip ng ilong. “Ang baho. Are they… charity cases?”
Doon ako sinubok ng tadhana. Pwede ko sanang sabihing “Magulang ko sila.” Pwede ko sanang ipagtanggol sila.
Pero nilamon ako ng GARBO (Pride).
“Ah… h-hindi,” sagot ko, hindi makatingin kay Tatay. “Mga… mga dating katulong namin sa probinsya. Nalaman nilang birthday ko kaya namamalimos… este, bumibisita.”
Nakita ko ang pagguho ng mundo sa mga mata ni Tatay. Si Nanay, napatakip ng bibig at tumulo ang luha.
“Katulong…?” bulong ni Tatay.
“Umalis na kayo!” sigaw ko, habang hinahablot ang bayong. “Heto ang 5,000 pesos! Bayad na kayo! Huwag na kayong babalik dito! Nakakahiya kayo! Sinisira niyo ang gabi ko!”
Tinulak ko sila palabas ng hotel.
“Anak… mahal ka namin…” iyak ni Nanay.
“Wala akong magulang na mukhang pulubi!” sigaw ko bago sila tuluyang isakay sa taxi ng guard.
Bumalik ako sa party. Uminom ako. Tumawa ako. Pero sa loob-loob ko, parang may namatay.
LUMIPAS ANG TATLONG BUWAN.
Wala akong balita sa kanila. Hindi ako tumatawag. Busy ako sa pagpapayaman.
Hanggang sa isang araw, tumawag ang kapitbahay namin sa probinsya.
“Marco… ang Tatay at Nanay mo…”
“Oh, bakit? Humihingi na naman ng pera?” inis kong sagot.
“Patay na sila, Marco.”
Natigilan ako. Nabitawan ko ang cellphone ko.
“Nasunog ang bahay niyo kagabi,” sabi ng kapitbahay. “Natutulog sila. Sabi ng bumbero, hindi na sila nakalabas. Yakap-yakap nila ang isa’t isa nung nakuha ang mga katawan.”
Umuwi ako sa probinsya. Wasak na wasak ako. Ang garbo ko? Ang yaman ko? Walang silbi.
Pagdating ko sa abo ng bahay namin, may inabot sa akin ang bumbero.
“Sir, ito lang po ang natira,” sabi ng bumbero. “Isang metal na baul. Nasa ilalim ng kama nila. Hindi masyadong nasunog ang laman.”
Binuksan ko ang baul.
Ang laman nito ay hindi alahas. Hindi ginto.
Laman nito ay ang lahat ng padala ko sa kanilang pera.
Ang mga sobre, hindi nabuksan. Ang mga remittance slip, nakatago.
At sa ibabaw ng mga pera, may isang sulat. Sulat kamay ni Tatay.
Binasa ko ito habang nanginginig ang buong katawan ko.
“Anak, Marco…
Alam naming kinahihiya mo kami. Pasensya na kung hindi kami mayaman. Pasensya na kung amoy-lupa kami.
Yung mga pinapadala mong pera… ni singko hindi namin ginastos. Nagtitiis kami sa tuyo at gulay, naglalako si Nanay mo kahit masakit ang tuhod niya. Kasi sabi namin, iniipon namin ito para sa’yo.
Baka kasi balang araw, malugi ang negosyo mo. Baka balang araw, iwan ka ng mga kaibigan mong mayayaman. Kapag nangyari ‘yun, may madudukot ka dito sa amin. Handa kaming magutom, basta may reserba ang anak namin.
Mahal na mahal ka namin, anak. Kahit itanggi mo kami, ikaw pa rin ang pride namin.”
Napaluhod ako sa abo. Sumigaw ako nang napakalakas.
“TATAY! NANAY! PATAWARIN NIYO AKO!”
Ang mga perang ipinagdamot ko at kinahiya ko, inipon pala nila pabalik sa akin. Namuhay silang parang pulubi para lang masigurong ligtas ako.
Ngayon, mayaman na ako. Sobrang yaman. Pero hinding-hindi ko na mabibili ang pagkakataong mayakap sila at masabing, “Proud ako sa inyo.”
Huli na ang lahat.
Kaya sa mga nakakabasa nito… habang buhay pa ang mga magulang niyo, mahalin niyo sila. Huwag niyong hayaang kainin kayo ng pride. Dahil sa dulo, kapag wala na sila, ang pagsisisi ay isang parusang dadalhin niyo habambuhay.
